...از روزهای نـیســـــــــــــتی و باران

شعر، یادداشت های روزانه، نقد ادبی

 

 

 باد آمد و همه ي روياها را با خود برد !

 

                                                " سيد علي صالحي "

 

 

 

اگر يك خانه داشتم ...

 

اگر يك خانه ي بزرگ داشتم ...

 

اگر يك خانه ي خيلي بزرگ داشتم

 

حاج عمو را با نوه هايش دعوت مي كردم

 

مي گذاشتم دخترها

 

بخندند  توي ايوان

 

سر به سر گنجشك ها بگذارند

 

 و توت بچينند از درخت براي مادرم

 

كه در چادر رنگي  ِ گل ريز

 

جوان ديده مي شود و قبراق

 

اگر يك خانه داشتم...

 

اگر يك خانه ي بزرگ داشتم ...

 

اگر يك خانه ي خيلي بزرگ داشتم

 

به آشيخ علي مي گفتم بيايد

 

روضه ي امام حسن بخواند براي زن ها

 

خودم سيني چاي  دور مي گرداندم

 

كفش ها را جفت مي كردم

 

و نمي گفتم !

 

به هيچ كس نمي گفتم !

 

پول اين خانه را از كجا جور كردي برايم

 

حالا ولي در اتوبوس خواب مي بينم

 

گير افتاده ام توي انباري ِ تاريك

 

حلزوني انگشتم را لزج مي كند

 

و با خانه اش دور مي شود

 

از زندگي ام .

 

                                                 عاطفه رنگ آميز طوسي

 

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم خرداد 1393ساعت 9:39 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

 " ارديبهشت " نام ديگر اوست

 

 

 

 

چرا قطاري كه به شدت از روبه رو مي‌ آيد

 

بيرون نمي زند از ريل ؟

 

چرا هواپيمايي كه به كندي از ميانه ي آسمان مي گذرد

 

نمي افتد ؟

 

چرا دزدي كه كيفم را زد

 

اين چاقو را

 

تنها به نشانه ي تهديد در پهلويم فرو كرد ؟

 

چرا مرگ

 

شكل هاي متعارفش را ترك نمي كند ؟!

 

تا مرده ي گنجشكي قادر باشد

 

مرا از پا بيندازد

 

وقتي چيزي از فصل جفت گيري نمانده است

 

و آوازت

 

از لانه اي دورتر مي آيد ...

 

 

                                     " عاطفه ي  رنگ آميز طوسي "

 

 

نوشته شده در سه شنبه نهم اردیبهشت 1393ساعت 16:3 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

...کودکی می بینی 

 

 

رفته از کاج بلندی بالا

 

 

جوجه بردارد از لانه ی نور

 

 

و از او می پرسی خانه ی دوست کجاست ؟

 

                                                  " سهراب "    

 

 

 

              

 

عزیزانم : " محمد رضا ، حاج حسینعلی آقا کلاوی ! ( چارشونه چارخونه ! ) احسان ،محمد رضا "

 

                                 "میثم ، امیرحسن ، مهدی ، ابوالفضل ، علیرضا  "

 

 

روزی هزار بار سرم را می گیرم بالا و از  کودکانی که از کاج های بلند پارک میرزا کوچک خان

 

 

بالا رفته اند واز لانه ی نور جوجه برمی دارند  با زبان بی زبانی می پرسم خانه ی دوست کجاست ؟

 

 

 واین تنها قسمت ِ کاملا روشن زندگی من است جایی که هر روز برای رسیدن به آن راه دور خانه ام

 

 

که نزدیک دامنه هاست  ! را  اغلب تا فلکه ی شلوغ گاراژدارهای مشهد شتابزده طی می کنم و از آن 

 

 

 جا با خطی های مسافرکش که به حرم می روند می روم تا نرسیده به هفده شهریور پیاده شوم و 

 

 

چشمم بیفتد به درخت کاجی که در گوشه ای از این پارک قدیمی روبه روی سردر ِ کانون ِ

 

 

 پرورش فکری کودکان و نوجوانان سال هاست با ادب و مهربانی ایستاده است .

 

 

با بچه ها بودن نعمتی ست که نمی دانم خداوند به خاطر کدام خوبی ِ نداشته ام به من هدیه کرده است

 

 

اماهمین که هنوز می توانم صبحم را با صورت ِ نیم شسته ی کودکی آغاز کنم که انگشت اشاره اش را

 

 

زیر کلمات می گذارد و دنباله ی صدایم را خط می برد در صفحات معصوم کتابها یعنی جایی دارم در

 

 

دنیای مداد رنگی ها و بوی تراشه ی مداد گلی یعنی می توانم تمام قد بلند شوم به احترام لبخند ِِ

 

 

 بی دندان ِدختربچه ای که قدبلندی می کند وقتی پشت میز ِ کتابداری می ایستد و با صدایی پر از پولک

 

 

و پروانه می گوید : اجازه خانوم رنگ آمیز ؟ سلام ! ما کتابامونو آوردیم .

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه سوم اردیبهشت 1393ساعت 20:30 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

 

عجالتا !

 

حال من حال این همه گلدان

 

حال دلتنگی ِ شما خوب است ! 

 

 

                                                          " عاطفه رنگ آمیز "

 

 

 

نهنگ ها 

 

 

با فواره های کوچکشان خوشبختند

 

 

من 

 

با نقاشی های دخترم از اقیانوس !

 

 

هر شب سوار کشتی قرمزی می شوم

 

 

که غرق نمی شود 

 

 

و در عرشه اش

 

 

 با موهای باز شعر می خوانم .

 

 

                                                           "عاطفه رنگ آمیز طوسی "

 

 

         

 

 

 

 

از دیروز سال نو برای من شروع شده ! یعنی از دهم فرودین ! آن هم درست زمانی که با 

 

 

دخترم در فلافل فروشی سر کوچه مان نشسته بودیم و خسته و کوفته آخرین مهمان نوروزی مان 

 

 

 را برده بودیم پایانه تا برود دنبال زندگی اش در شهری دیگر ! سر انگشت هایم همچنان  بوی 

 

 

 وایتکس و موسیر و ماهی می دادند ! مثل هر سال  باز هم نگفته بودم زنی بیاید و در کارهای 

 

 

 پایان سال کمکم کند . نمی توانم دائم نگران این باشم که نظم به ظاهر بی نظم ِکتابخانه ام !   

 

 

را به هم بزند ! نمی توانم هی دلم شور بزند زنی با ساق های خسته از روی چهارپایه نیفتد پایین !

 

 

نمی توانم به قصه های غمگین ِ  حتی یک زن ِ دیگردر زندگی ام  گوش کنم !

 

 

چند سال پیش  زنی آمد تا کمکم کند  چون مثل حالا کمردرد کاری کرده بود که از 

 

 

 هر حرکتی ساقط شده بودم اما باز هم پابه پایش چرخ می  زدم در آشپزخانه که 

 

 

 در آب  و مواد شوینده شناور شده بود و او پرت حواس تر از من بود که

 

 

 شیر آب را ببندد وقتی قصه ی عشقش به مردی که تا سه ماه دیگر اعدامش می کردند را می گفت

 

 

و بعد از خانه ی من قرار بود برود زندان ملاقاتش و موهایش را به خاطر او شرابی رنگ کرده بود 

 

 

و از رژ لب عنابی ام دادم که به لب های رنگ پریده اش بزند ورفت ! از همان روز قسم خوردم 

 

 

نگذارم هیچ زنی بیاید  جای  شکر و  دارچین ها و نعناهایم را عوض کند مورچه ها را آواره کند

 

 

در زوایای کابینت های قدیمی ام ، قاب عکس زنده ها و مرده ها یم را  با یک دنیا 

 

 

سوال  جابه جا کند  ، گل خشک های روی میزم را

 

 

بی هوا بریزد دور و یادگاری های شکننده ام یا دست خط های عزیز را جدا کند از 

 

 

این طرف و آن طرف و هی قصه ی غمگین تعریف کند برایم . 

 

 

خواب آمده بود پشت پلک هایم و عطر چمن های وسط میدان

 

 

از در مغازه می آمد تو و خودش را به صورتم می چسباند همان لحظه بود که سال نو را 

 

 

حس کردم . اگر چه شروعش به واسطه ی  بعضی اتفاقات  ناخوشایند با 

 

 

 حال بدی توام شده بود و حتی در لحظه ی تحویل سال که آن همه انتظارش را کشیده بودم 

 

 

جایی میان زمین و آسمان و دلواپسی و گریه  برای خودم  دلم واین و آن سرگردان بودم

 

 

  اما آن لحظه  در حالیکه دختر جوان فلافل داغ را روی میز 

 

 

می گذاشت و زلف صورتی رنگ فانتزی اش افتاده بود روی پیشانی اش حس کردم سال

 

 

نود و دو که بی شک سخت ترین و دردناک ترین  و تاریک ترین سال زندگی ام بود بلاخره

 

 

تمام شده و بهار همین بوی بیرون زده ی فلافل و چمن است که با خنده های ریز ریز و

 

 

 دخترانه ی صبا قاطی شده است . چشم هایم را بستم و آدم ها تند تند از نظرم گذشتند

 

 

با خوبی ها و ناخوبی  ها و قضاوت های شان . داشتم سعی می کردم همان جایی که 

 

 

به سال نو رسیده بودم دوست داشته باشم فراموش کنم  درک کنم و ببخشم و به 

 

 

 همان اندازه  به  دوست داشتن خداوند به فراموش کردنش به درک کردنش و به بخشایشش

 

 

 در حق قلب و ضمیرم امیدوار بشوم درست مثل مورچه ی کوچکی که داشت  ذرات نان باگت 

 

 

 
را با طاقتی مضاعف از سر آستینم  به نقطه ای که حتما بود اما دقیقا نمی دانستم کجاست می برد . 
 
 
 
 
نوشته شده در دوشنبه یازدهم فروردین 1393ساعت 16:11 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

 

 

 

و صدايم كن از پشت نفس هاي گل ابريشم

 

 

هم چنان آهو كه جفتش را ...

 

 

                                           " فروغ "

 

 

 "ستم شِتا كشيدم كه بهار خواهي آمد

 

خُم مِي ذخيره كردم كه به كار خواهي آمد

 

همه آهوان صحرا سر ِ خود نهاده بر سنگ

 

به اميد آنكه روزي به شكار خواهي آمد ... "

 

 

     

 

 

 

 

 

"امیر خسرو دهلوی "

 

 

 

 

 

 

 

از آن همه درخت

 

گردويي را قباله ام كن

 

 كه با دست هاي خودت كاشته اي

 

مي خواهم سايه ات بالاي ِ‌سرم باشد

 

زن ها

 

بختشان را كه به رخم مي كشند !

 

 

                                    " عاطفه رنگ آميز طوسي "

 

 

 

 " چرا رفتي ؟ " را

 

با صداي آرام و متفاوت " همايون شجريان "


از    اينجا    بشنويد .

 


 

نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم اسفند 1392ساعت 13:48 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 ... نمرديم گوله هم خورديم !

 

 

هميشه دوست داشتم يه جورِ خوب كلكم كنده بشه!

 

 

 با گوله مردن از توو كوچه زير پل مردن كه بهتره !

 

 

                          ( بهروز وثوقي : گوزن هاي مسعود خان  كيميايي )

 

 

رفاقت ما

 

 

مردي چهارشانه بود

 

 

با عضلاتي پيچيده

 

 

و سرانگشتهايي زود رنج !

 

 

بعد

 

تواز كردستان كلت خريدي

 

 

بعد

 

من ماشه را كشيدم

 

 

بعد

 

 

تو شليك كردي !

 

 

بعد

 

 

ديگر چيزي به خاطرم نيست

 

 

جز دهانت كه بوي تلخ شراب مي داد

 

 

و شامي كه آخر نخورديم !

 

 

                               

 

                                        " عاطفه رنگ آميز طوسي"

 

 

پانوشت :

 

 

 تا حالا کسی رو دوست داشتی ؟

 

اذیتش نکن !

 

تا می تونی خوب نیگاش کن !

 

( حامد بهداد / حس پنهان )

 

نوشته شده در دوشنبه نوزدهم اسفند 1392ساعت 19:49 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|




... و رفت تا لب هيچ

 

 

و پشت حوصله ي نورها دراز كشيد

 

 

" سهراب سپهری "

                                                                                                                           

                                                                                         

به مرگ فكر مي كنم

 



بي آن كه به ديواري تكيه كنم



به مرگ فكر مي كنم



كه به من فكر مي كند



هر وقت از خيابان رد مي شوم



و دختركم با من نيست



                                " عاطفه رنگ آميز طوسي "

 

 

 


من همیشه مرگ را برای خودم پرستیـــده ام

 

 

 واز اتفاق افتادنش برای دیگران بیزار بود ه ام وهستم و خواهم بود

 

 

خاصه  برای آن دسته از آدم های بی بدیلی که

 

 

اگر جهان را زیر و رو کنیم هم لنگه شان پیدا نمی شود

 

 

حالا یک هفته و دو روز است که کوه ها و جاده ها و درخت های

 

 

زیبای انجیر یکی از عاشق ترین طبیعت پرست های حرفه ای را

 

 

از دست داده اند . یک هفته و ودو روز است که

 

 

مردی با قامتی بلند و سینه ای گشاده و لبخندی ابدی

 

 

را از دست داده ایم ما و طبیعت .

 

 

 این ما که می گویم یعنی همه ی دوستان و خانواده ی

 

 

مرتضای نازنین و اهل دلهــــای مهربان شیرازی و نی ریزی.

 

 

 برادرمهربانم "مرتضي اکتسابی " شاید آخرین مردی بود

 

 

که من می توانستم در زندگی ام ببینم.

 

 

مردی از جنس جوانمردی غیرت  سخاوت و افتادگی جهان پهلوان تختی .

 

 

 حالا چه خوشحالم وسط این همه غم هولناک که

 

 

بیست روز پیش وقتی با حال بد و  به شدت غمگینم 

 

 

دعوتش  را قبول کردیم  و برای دیدن نوزاد کوچکشان

 

 

به انجیرستانش رفتیم لحظه ای که  برای گرم کردن کلبه ی

 

 

 كوهي اش بخش بزرگی از تنه ی بریده شده یک درخت را

 

 

با دستهای قوی اش بلند کرده بود و روی سکو گذاشت

 

 

تا تکه هایش را در اجاق بیندازد ، به خنده گفتم :

 

 

ماشالله پهلوون تختی ! و سرش را تکان داد و خندید و 

 

 

با لهجه ی غلیظ شیرازی اش گفت : 

 

 

نفرمائین حاج خانوم ما کجا تختی کجا !

 

 

من حاضر جوابانه گفتم :

 

 

اصل  درويشي و جوونمردی ِ که مشترکین با هم آقا !

 

 

 خوشحالم که پیش از مرگش  به او گفتم جوانمرد است .

 

 

من ازجوانمردی هایش در حق همه با خبر بودم که این را گفتم . 

 

 

آخر هم توی زمین کشتی چشم های با خدايش را به روی دنیا بست .

 

 

 دکترها می گویند ناگهان قلبش چنان ایستاده بوده که

 

 

 با هیچ شوکی نتوانسته اند برش گردانند . 

 

 

علی بالای سرش بوده علی ِهفت ساله که

 

 

حالا چمدان لباس های پدر را از پیراهن ها

 

 

و کمربند ها یش پر کرده و گذاشته وسط اتاقش و اجازه نمی دهد

 

 

کسی به آن ها دست بزند.

 

 

تفنگ بزرگ شکاری ِمرتضي را گذاشته زیر تخت خوابش و

 

 

صبح هایی که من آن جا بودم می دیدم که نگاه می کند

 

 

سر جایش باشد تفنگ . با  تمام حسش فهمیده بود مرتضي برنمیگردد و

 

 

 با عقل کودکانه اش به دنبال تحلیلی برای چرا کسی که قلبش می ایستد

 

 

باید در خانه ای  زیرآن همه  خاک که مردهای فامیل نشانش دادند

 

 

زندگی کند می گشت !

 

 

" فرزاد "اما مرتضي را به یاد نخواهد آورد که

 

 

شیرخوارگی برای یتیم شدن خیلی زود است !

 

 

و" مینو" توی گریه با صدایی ضعیف تر و دلخراش تر  از همه ی زن های

 

 

سیاه پوش مویه می کرد که

 

 

" من شاه ِ زندگی ام را از دست دادم شما نمی فهمید "

 

 

ولی همه می فهمیدند 

 

 

همه ی زن های فامیل  همیشه دلشوره داشتند

 

 

کسی خوشبختی عاشقانه ی این دوتا را چشم بزند.

 

 

حالا هم پیرزن ها می گفتند چشم ها کار خودشان را کرده اند

 

 

 من با صداي بلند گريه مي كردم

 

 

در قوري هاي مضطرب گل گاو زبان دم می کردم 

 

 

مینو بیهوش می شد !

 

 

مینو تعادل روحی اش را از دست داده بود  و هی فکر می کردم

 

 

چه چشم ها کار خودشان را کرده باشند 

 

 

چه مرگ روی تشک کشتی خودش را به قلب مرتضا کوبانده  باشد ،

 

 

 مرتضي  بر نمی گردد و این بر نمی گردد سر حد ِ مرگ آزارم می دهد 

 

 

وقتی صدایش را به خاطر می آورم که توی فرودگاه دست تکان داد و

 

 

دور شد و گفت :  کاکا ! عید میام دنبالتون یه دریای سیری می برمتون 

 

 

وحالا پای بهار پای عید به خانه های هیچ کدام از ما آشنایانش باز نخواهد شد

 

 

 من این را یقین دارم .

 

 

مرگ آگاهی عجیبی داشت مرتضي مرگ برایش خیلی عادی بود

 

 

هر روز سر مزار مادرش  می رفت که سال پیش از سرطان مرد و

 

 

 خیلی غصه می خورد که از او دور شده است 

 

 

بیست روز پیش ما را برد سر خاک مادرش و

 

 

دانه دانه قبرها ی اطراف را برایمان معرفی می کرد و

 

 

علت مرگ هایشان را به عادت خوش صحبتی و قصه گویی های

 

 

همیشگی اش تعریف کرد بعد هم به شوخی به من گفت :

 

 

  شما که شاعرین یه شعر خوب برا سنگ من بگین ها

 

 

این شعرا " زارن ! "

 

 

و" زار" را  با لهجه اش برای هر چیزی که نمی پسندید به کار می برد و

 

 

 شیرین ادایش می کردو ما می خندیدیم همیشه به" زار" گفتنش .

 

 

خط شکسته ای را هم نشانم داد که فکر می کرد

 

 

 خیلی زیباست اسم آدم را با آن بنویسند روی سنگ مرمرهای اصل

 

 

نی ریزی و قبری خالی! هم که کنار مادرش

 

 

همسر شهید " نادعلی اکتسابی "

 

 

در قطعه ی خانواده ی شهدا خریده بود را نشان مان داد 

 

 

همان جا خاکش کردند ما که رسیدیم سه روز بود خاکش کرده بودند

 

 

 کنار کوهی که دوست داشت و باریکه ی راهی پر از درختان انجیر و بادام

 

 

 که روح وسیعش لابد هر روز با زهم از آن عبور می کند

 

 

من حالا ها نمی توانم برایش شعری بگویم  كه دلم تکه تکه شده است !

 

 

دلم ازدوري ها دلم از جدايي ها دلم از فقدان ها و از دست دادن هاي پياپي و

 

 

 تلخي كه عمري ست  زندگي را بر من حرام كرده اند آزرد ه است .

 

 

هنوز نارنج هایی که برای من و دخترم صبا از درخت های آرامگاه سعدی چید

 

 

 تازه اند و پوستشان کاملا خشک نشده !

 

 

 فقط  توانستم شبی که می خواستیم برگردیم مشهد

 

 

برای مینو که در سی سالگی عشقش را از دست داده

 

 

شعر روی سنگ مرد خانه اش  را همانی بنویسم

 

 

که سهراب برای مرگ فروغ گفت :

 

 

 " بزرگ بود و از اهالی امروز بود وباتمام

 

 

افق های باز نسبت داشت و لحن

 

 

آب و زمین را چه خوب می فهمید ... "

 

 

 و اسمش را با همان  حالت خط شکسته نوشتم

 

 

وگفتم این طوری دوست داشت باشه اسمش

 

 

و  مینو بچه را شیر می داد و  فقط نگاه می کرد 

 

 

با چشم های زیبایی که مرتضی  مي گفت

 

 

اسیر چشم های دختر شیرازی اش شده . 

 

 

حالا چشم هایش بی فروغ بودند و هراسان و ناامید .

 

 

آخ ! خدای ِ بی انصاف !

 

 

خدایی که تا به حال هیچ عزیزی را از دست نداده ای

 

 

هیچ کس از تو نمرده است !

 

 

 دنیا را از مهربانانت تهی نکن !

 

 

 بدها ما را رنج می دهند

 

 

 خوب ها باید باشند تا در ما وکلمات در  طبیعت و صدای پرندگان تاثیر بگذارند
 

 

من مطمئنم دیگر نمی توانم کسی را اینگونه ببینم 

 

 

کسی که ولع ِ زندگی داشت و دائم ورد ِ زبانش بود "خیلی لذت بردم "

 

 

 از هوا از شنا از موسیقی  از طعم بستنی

 

 

از آبشار بالای کوه نزدیک خانه اش 

 

 

از رانندگی با ماشین هایی که هی عوض می کرد

 

 

تا در سال مکرر به سفرهای دور و نزدیک برود 

 

 

همه ی ایران را رفته بود او واقعا زندگی کرد و

 

 

از چیزهای ساده و بدیهی لذت برد

 

 

با اینکه غمها ی بزرگی داشت و داغ های سنگینی بر دلش داشت

 

 

جوانمرگ شد اما ناکام نبود.

 

 

نه ناکام نبود با زنی که عاشقش شد زندگی کرد

 

 

 استاد مسلم حقوق بود و به خوبی آن را تدریس می کرد

 

 

ادبیات و هنر را شگفت انگیز درک می کرد و

 

 

حافظ خوانی را با عشق  بخصوصی دنبال می کرد 

 

 

همه ی گیاهان و درخت ها و ماهی ها و سنگ ها را می شناخت  

 

 

خانه اش پر از اشیا ء عتیقه و قدیمی ست که از گوشه و کنار

 

 

جمع می کرد و می خرید.

 

 

 با آن خلق وخوی بی حد مهربان و آرام و نجابت اصیل

 

شبیه آدم های وصل به تکنولوژی های

 

 

 مدرن نبود اگر چه امروز را می فهمید و خوب می زیست و پاک .

 

 

برادرم  "مرتضا اکتسابی " متفاوت بود و خاص 

 

 

وقتی عکس جنازه اش را با آن  پیراهن  آبی  کشتی

 

 

روی تخت بیمارستان دیدم همان تنومند همیشگی بود که آرام خوابیده بود و

 

 

هیچ ردی از مرگ روی پیشانی اش نبود 

 

 

تنها نمی توانست صبح زودتر

 

 

از ما مهمان ها بیدار شود و برایمان چای بهار نارنج و لیمو دم کند .

 

 

از اینجا بشنوید : ( فایل صوتی دوم )

 

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

 

 

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه سی ام بهمن 1392ساعت 10:50 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|





فراتر از دلتنگی چه می تواند باشد ؟



                                                         " حسين حيدر بيگي "

 

 

غم

 

ديوار بلند ِ برلين است

 

طولاني و بي رحم !

 

روزي اما مجبور مي شود

 

خودش را بردارد از ميان ما

 

حتي اگر بيست و سه سال گذشته باشد

 

و ديگر براي عشقبازي جوان نباشيم !

 

آن وقت

 

 با لبخند زني ميانسال به خانه ات مي آيم

 

و در راه عكست را

 

 به راننده ها

 

عكست را


به گلفروش نشان خواهم داد .

 

                                   " عاطفه رنگ آميز طوسي  "



            


نوشته شده در پنجشنبه دهم بهمن 1392ساعت 13:4 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

ولله كه شهر بي تو مرا حبس مي شود ....

 

                                                     " مولوي "

 

 

 

 

 

 

 من كسي را به جاي تو هرگز ، تو كسي را به جاي من شايد

 

 

 اتفاقي كه غير ممكن نيست تير ماه است و برف مي آيد !

 

 

 در تنم اتفاق غمگيني ست حس و حال پرنده اي بي جفت

 

 

 كه تنش را به ميله هايي سرد در سكوتي سياه مي سايد

 

 

 آه ! خوشبختي ِ پر از نكبت در همين ظرف ِ دانه مي لولد

 

 

 چيزي از اين شكنجه مي فهمي ؟ چيزي از اينكه بي تو من بايد

 

 

 ... مثل يك مرده زندگي كردن مثل يك مرده خواب ديدن را

 

 

 خاطرم باشد و نرنجم از سايه اي كه هميشه مي پايد

 

 

... چشم هاي مرا كه سهمت بود شانه هاي تو را كه رويايم

 

 

 باشد آرام گريه خواهم كرد هرچه معشوق من بفرمايد !

 

 

 ارتفاع ِ پريده رنگ ماه تلخي ِ قرص هاي خواب آور

 

 

 از خيالت كنار خواهم رفت تا كنارت زني بياسايد

 

 

 بهت سنگين ِ ساعت از ياس است صندلي انتظار بي جايي ست

 

 

  او نمي آيد او نمي آيد ... او نمي آيد او نمي آيد

 

 

 

                                                            " عاطفه رنگ آميز طوسي "

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم دی 1392ساعت 9:46 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

وقتی دیدن جز خودم برا کسی خطر ندارم

 

 

آزادم کردن !

 

 

                                                          "  از نامه هاي فیلم ِِ  مکس و مری "   

 

 

 

        

 

 

 

حیف ِ رویای تکه تکه ی من

 

 

 

حیف ِ گنجشک ِ مرده بر قرنیز

 

 

 

هیچ حسی شبیه این حس نیست

 

 

 

حس ِ از دست دادن ِ همه چیز ...

 

 

 

 

                                                  " عاطفه رنگ آمیز "

 

 

 

 

 

 

 

 دانش آموزام که از کلاس رفتن بیرون  باز با خودِ لعنتی م تنها موندم

 

 

 

 فکر کردم کاش بچه های مردم  همیشه  رو به روی آدم نشسته باشن !

 

 

 

 بیرون داشت یه چیزی بین ِ برف و بارون از آسمون می بارید

 

 

 

 روی یه تیکه کاغذ کهنه شده توی جیب پالتوم ، بی اختیار نوشتم :

 

 

 

  "عشق کاری کرد با قلبم که چاقو با انار " *

 

 

 همین !

 

 

 و دارم می رم شیراز بشينم كنار اون سنگ ِ رو سينه ي  سعدي که فقط 

 

 

 چند تا صبح ،  چند تا ظهر ، چند تا عصر ، چند تا غروب ، چند تا شب ، چند تا نیمه شب

 

 

 

 

از مشهد رفته باشم  ! که همچنان" لطف آنچه تو اندیشی ، حکم ،  آنچه تو فرمایی "

 

 

* از عليرضا بديع

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در یکشنبه هشتم دی 1392ساعت 2:42 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 نگاه کن که در این جا زمان چه وزنی دارد !

 

 

                                                    "فروغ "

 

 

 

 

 

کاش هنوز

 

 

 

 

روی تخت ِ مریضخانه افتاده بودم !

 

 

 

 

رفت و آمد پرستارها

 

 

 

 

 

حواسم را پرت می کرد

 

 

 

 

یا مرفین می توانست کاری کند که بخوابم !

 

 

 

 

عصرها

 

 

 

 

بعد از ساعت ملاقات بیدار می شدم

 

 

 

 

فکر می کردم

 

 

 

 

دسته گل روی میز را تو آورده ای

 

 

 

 

پیشانی ام را بوسیده ای

 

 

 

 

و فقط رفته ای از آن طرف خیابان

 

 

 

 

برایم سیگار بخری !

 

 

 

 

 

اما تنم را با سِدر وکافور شسته اند

 

 

 

 

و هی نمی توانم

 

 

 

 

 

نمی توانم صورتم را

 

 

 

 

 

 سمت ِ در بچرخانم !

 

                     

                         " عاطفه رنگ آمیز طوسی " 

 

 


90

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم آبان 1392ساعت 20:43 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

 

 چرا به عنوان مثال من نباید کـمدی در اتاق ِ 

 

 تو باشم ؟ !

 

                                         " از نامه های کافکا به محبوبش میلنا "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

سند به نام کسی که تو را گران بخرد !

 

 

هزار سکه بهار ِ پر از خزان بخرد

 

 

لباس ِ تور و کفش ِ سفید و تاج ِ گل

 

 

شبیه هر چه که دارند دیگران بخرد !

 

 

پدر بزرگ ، پدر ، مرد و زن همه گفتند :

 

 

شناسنامه به نام ِ کسی که نان بخرد !

 

***

 

 

سه روز ِ بعد کنارت نشسته مردی ، نه !

 

 

قفس خریده که گنجشک ِ نیمه جان بخرد !

 

 

که بچه های قد و نیم قد در آغوشت

 

 

مدام گریه کنند آ ه ! آب و دان بخرد

 

 

تو چند سال ِ تمام از خودت نپرسیدی

 

 

کسی برای ِ تو می شد که آسمان بخرد ؟

 

 * * *

 

قرار نیست که صد سال زندگی بکنی

 

 

قرار نیست که یک صورت ِ جوان بخرد

 

 

... خدا برای تو حالا که استکان ها را

 

 

نشسته ای و دلت رفته کهکشان بخرد

 

 

 

                                                 " عاطفه رنگ آمیز طوسی "

 

با سپاس از وبگاه  "لينك زن" به خاطر

 

 باز نشر اين شعر در  اينجا

 

 

 

نوشته شده در جمعه نوزدهم مهر 1392ساعت 23:21 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

 " ... دنیا اگه تنهام گذاشت تو منو انتخاب کن !  "

 

 

                                                                     " ترانه ی سروش دادخواه صدای شادمهرعقیلی "

 

 

 

 

 

 

بالا بیاور قرص های ریز رنگی را

 

 

در چاله ای اندازه ی یک قلب وامانده

 

 

سهم تو از دنیا همین اندوه بی رحم است

 

 

با یک بلیت ِاز امید ِ مرگ جا مانده

 

 

 

 

 

 

 

در من چراغی هست مثل فندکم روشن

 

در من " هدایت  " هست با شب های بی پاریس

 

 

از عشقبازی کردنت با گردنم آرام

 

 

تا زندگی با دشنه های دوستان در دیس ! *

 

 

 

 

 

 

در من زنی سنت شکن مادر نخواهد شد

 

 

یا کارمندی خوب با رفتار تکراری !

 

 

اخراج خواهم شد از این پس مثل قبل از این !

 

 

تنها تو را دارم که شاید دوستم داری

 

 

 

 

 

 

از نردبان چوبی فرسوده بالا رفت

 

 

ماهی که دنیا زیر پاهایش تکان می خورد

 

شب سوزن گلدوزی مادربزرگم بود

 

 

تنها به درد زندگی با زنده گان می خورد !

 

 

 

 

 

 

پائیز با بوی تنت از کوچه برگشته ست

 

 

... بارانی ات را روی رخت آویز بگذارد

 

 

حتی کلاغ مرده ی کم حرف ! می فهمد

 

 

پائیز، غم های بزرگی مثل " ما " دارد .

 

 

 

 

 

                                        " عاطفه ی رنگ آمیز طوسی "

 

 

 

 

 

* "دشنه در دیس"  عنوان مجموعه شعری  ست از "شاملو " که دوستش دارم.

 

.

.

.

 

 

 پائیز غم های بزرگی مثل " مادارد .

 

عکس های رمانتیک و زیبای بارانی  - www.jazzaab.ir

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه هشتم مهر 1392ساعت 15:49 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 اگر کسی بنا باشد که از شدت سعادت هلاک

 

 

شود این هلاکت باید بر سر من آید !

 

                            

 

                                                                                "  از نامه های کافکا به محبوبش میلنا  "

 

 

 

 

 

    از دزدها تو را دوست دارم   !

 

 

 

   از گردنه ها "حیران " * را

 

 

 

    زیبایی ترس ندارد که

 

 

  

  اول حواسم را پرت می کند

 

 

 

  بعد به کشتنم می دهد  !

 

 

 

                                      "عاطفه رنگ آمیز طوسی "

 

 

 

 

در تو حیران می شود نظاره گی  !

   سعدی"

 

 

 

 

* "گردنه ی حیران" یکی از زیباترین مناظر طبیعی جاده های ایران ( اردبیل -آستارا ).

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه چهارم شهریور 1392ساعت 14:59 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

   " غیر از یه نوازش  ، دل من ، دل تو  ، دل ما

 

 

   دل همه ی آدما مگه چی می خواد ؟ ؟ ؟ "

 

 

 

 

 

   در تابستان

 

 باد  ، چیز زیادی از من نمی داند

 

 و بند رخت ها روسری ام را

 

  از سر باز می کنند !

 

  نباشی ، من حال مدرسه ای را دارم

 

  که سه ماه تنهایی

 

  دیوانه اش می کند !

 

 

                              " عاطفه ی رنگ آمیز طوسی "

 

 

 

 

 

 

تابستان دارد جان می کند که خودش را تمام کند !  مرداد امان کولرها را بریده و مانده تا 

 

 

 

 شهریور از راه برسد و این فصل ، زرد آلوها و گرمک ها و گیلاس هایش را بزند زیر بغلش

 

 

 

 و جایی پشت اولین باران مخصوص پاییزی بقول مادربزرگ   "بی رد " شود ! 

 

 

 

  فی الحال که  بیشتربچه مدرسه ای های تعطیل  خوشحالند  و  با اسکیت ها و یخمک ها و

 

 

 

 کلاس های  متفرقه ی جورواجورشان دنیایی دارند.

 

 

 

من که کما فی السابق !  بیشترعلی الطلوع  به کوه می زنم و آفتاب که

 

 

 

  سینه کش دیوارها می رسد پای تاول و ساکت بر می گردم .

 

 

 

 عصرها کش می آیند و هر چه این کتاب " سال های سگی " ی  "  " یوسا " را

 

 

 

می خوانم تما م نمی شود !

 

 

 

 شب ها هم می روم تماشای فواره ای که دل آشوب است از بس وسط پارک 

 

 

 

 پیش چشم آن همه آدم می رود بالا و خودش را به طرز غمگین یکنواختی می اندازد پایین .

 

 

 

 بالا رفتن وهی افتادنش را می شمارم آنقدر که خاموشش می کنند

 

 

 

و حوض لای گرفته نفسی می کشد از دست  قطره های سرگردان او و چشم های نگران من .

 

 

 

  تابستان نفسم را تنگ می کند حتی با اینکه نیمه شب های خنک و پر ستاره اش را

 

 

 

  نمی توانم  که دوست نداشته باشم !

 

 

 

و صدای جیر جیرک های پر رمز و رازش را که آن همه حرف برای گفتن با هم دارند

 

 

 

و مثل بیشتر آدمهای گرما زده زودی نمی روند زیر چادر شب های چهارخانه  بگیرند بخوابند

 

 

 

 و تماشا نکنند که ماه دارد چه جولانی می دهد آن بالا برای خودش

 

 

 

 و پرده ها ی حریر و کتان و توراز پنجره های چها رطاق باز چقدر موزون می روند

 

 

 

 توی حیاط و کوچه و این شب های آمیخته با سحرهای دلکش " رمضان " را زیبا تر می کنند .

 

 

 

 بارها دکمه ی تکرار را می زنم و این ترانه  ی" هم نفس "  را که " مهران مدیری "

 

 

 

خوانده گوش می کنم  . 

 

 

 

  ریتم آرام و ملایم این آهنگ قلبم را عجیب از مهر و یاد مهربان تو پر می کند .

 

 

 

 نمی فهمم  دقیقا  کی و کجای این شنیدن  خوابم می برد اما می فهمم که :

 

 

 

" آآآروم اومدی، تو خوابم

 

 

 آآآروم اومدی، مثل رقص یه پروانه با ناز سایه ی گل ... "

 

 

 

از    "  اینجا  "  هم نفس "  را بشنوید .

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه سوم مرداد 1392ساعت 23:45 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

 

 

 

 " خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست ؟ "

 

 

                                               " سعدی علیه الرحمه "

 

 

 

 

صدای" چاوشی " * ی تلخ و خسته در هدفون

 

   صدای ویبره در جیب تنگ پیراهن

 

 صدای ریختن اشک روی این تقویم

 

صدای خوب تو از پشت " باغ راه آهن " *

 

 

 

 

بپرس حال مرا از خودم که دلتنگم

 

بپیچ سمت خیابان پر ترافیکی

 

بایست روی پلی از دلم هوایی تر !

 

بخند ! حس کنم از این مسیر نزدیکی

 

 

 

 

بیا به سمت درختان توت خوش صحبت

 

تو راز آن همه گنجشک دور میدانی

 

مرا به امنیت کوه های حومه ببر

 

مرا بگیر از این اضطراب پنهانی 

 

 

 

 

برای من گل و فال از زنی بخر در راه

 

برای عصر فقط میوه های ریز بخر

 

دلم گرفته به این روسری نمی آیم !

 

مرا سوار کن از این پلاک خسته ببر

 

 

  

                                 "  عاطفه رنگ آمیز طوسی  "

 

 

پاورقی !

 

 

* " محسن چاوشی " که رگه های صدای غمگین ،تلخ و متفاوتش هر روز بامن هست .

 

* " باغ راه آهن " باغی ست قدیمی نزدیک راه آهن مشهد که به همین نام معروف است

 

 

 و ...  همان آهنگ عزیزی  که بارها شنیدیمش   اینجا

 

 

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه پنجم تیر 1392ساعت 0:15 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

 

 با احترام محض !

 

 

 

برای  مردی از سال ۳۶  که "محسن رنگ آمیز طوسی " ست

 

 

 در صفحه ی اول شناسنامه ام .

 

 

 

 

 

 

فروردینی است با ابهت و اخمو و کم گو و سخت ! خیلی سخت !

 

 

 

 نه می توانی از حدی بیشتر دستش را بفشاری موقع دست دادن

 

 

 

نه می توانی خیلی خودت را صمیمی بگیری و مثل دخترهای نازدانه

 

 

 

 بی هوا بپری توی بغلش ! حتی وقتی از زمین  و زمان ویرانی و

 

 

 

دلت شانه های قوی ی مردانه  اش را  می خواهد محکم و نشکن و حافظ  و امن !

 

 

 

اما بوی خوب پیراهن های روشن همیشه  اتو کشیده اش ونظم سبیل جو گندمی ی  

 

 

 

   مرتبش انگار توی همه ی عکس ها یش جوری ثبت شده است که آب از آب  

 

 

 

در هیچ کدام از اتاق های خانه ی با حساب و کتابش تکان نمی خورد .

 

 

 

 به سختی دل کند از حیاط خانه ی قدیمی اش با آن درخت گردوی دیر سال

 

 

 که خودش کاشته بود و ردیف داوودی های سپپیدش را با خودش مثل امانتی

 

 

 

خاص به این خانه ی آپارتمانی آورد .

 

 

 

از زمستان هر چه  گلدان را آورده توی هال و هنوز کسی به خودش

 

 

 

اجازه نمی دهد بگوید که این بنده ی خداها کم کم می توانند هوای بیرون را تحمل کنند .

 

 

 

من هم که یکی دو بار بلبل زبانی کردم ! هنوز آن نگاه پر معنای از بالای

 

 

 

عینک ظریفش را خوب به خاطر دارم! دل رحم است به گلها به همه ی نازکی ها .

 

 

 

 امسال نو عروسی که برادرم  عید به خانه آورد سبب شد که پدر قشنگ ترین

 

 

 

 گلدان هایش را به خاطر دل مادرو قدم عروس دلبر بگذارد که در هال بمانند

 

 

 

 کنار مبل ها و قالی های دست بافت آقا جانم و بقیه را بفرستد مواظب ایوانک رو به

 

 

 

کوچه باشند و حواس گنجشک ها را پرت کنند با گلهای ریز ریزشان .

 

 

 

با دقت رانندگی می کند و از بی ملاحظه گی بدش می آید .

 

 

 فکرش را که می کنم می بینم هرگز در زندگی ام نتوانستم

 

 

 

 کیفی به مرتبی کیف او داشته باشم که بعد از بازنشستگی  اش هم

 

 

 مثل کارمندی وظیفه شناس همه ی اشیاء و کاغذها و مدارکش سر جای خودشان هستند .

 

 

 من ناخواسته  زیاد قوانین  خوب او را شکستم و می دانم که حقش نبود بچه ی اولش

 

 

 شاعر از کار در بیاید ! بچه ی شر نافرمانی  که در

 

 

 

کودکی از آن دوچرخه ی قرمز بازیگوش پایین نیاید

 

 

 درنوجوانی از روی دار و درخت های کوچه جمع نشود

 

 

 و در جوانی از وسط انبوهی کاغذ و کتاب و فیلم و استکان نیم خورده ی چای !

 

 

 

هرگز نتوانستم جواب این سوالش را بدهم که چرا حقوق قبول شدم و 

 

 

 

 رفتم دبیری ادبیات خواندم هرگز نتوانستم جواب این سوالش را

 

 

 

بدهم که چرا پنجره های بزرگ آلومینیومی  خانه ی قدیمی مان را باز می کردم

 

 

 

تا تگرگ های درشت بیایند  توی اتاقم ! هرگز نتوانستم جوابی بدهم که

 

 

 

 چرا چراغ مطالعه ی بدبخت را می برم زیر پتویم و مثل جغدها  ! شب ها به خواندن

 

 

 

بیدارم و صبح ها نمازم قضا می شود و مدرسه ام دیر !

 

 

 

هرگز نتوانستم  آن سال های دور نوجوانی معنی کشیده ی سزده ی پدرانه اش را

 

 

 

 توی ماشینش ، بعد از پله های ارشاد خیابان بهار جز به دلسوزی تعبیر کنم که

 

 

 رشته ی  تحصیلی اش برق بود وفنی و همیشه آچار به دست  و نمی شناخت

 

 

 

بعضی جماعت شاعر را که بیرون جلسه کسی از آنها مویی زیاده بلند داشت  !

 

 

 که دخترانی بلند بلند شعر می خواند ند برای هم  . که کسانی از آنها بی قید وسط  پیاده رو

 

 

 

سیگار می کشیدند و کسانی بیراه می گفتند به هم سر بیتی و نمی خواست که

 

 

 آنجا باشم و بودم ! هرگز نتوانستم  آن قطره ی اشکی که در شب عروسی ام

 

 

 

 گوشه ی چشمانش بود  وقتی چادر سفید سرم می انداخت  را فراموش کنم .

 

 

 

  هرگز  فراموش نمی کنم  " پروین اعتصامی " تنها کتاب شعری که برایم

 

 

 

خرید و هیچ وقت کامل نخواندمش را !  که شاید اگر  خوب می خواندمش حالا ...

 

 

پدرم با همه ی منطق و مهربانی و اصول و اعتقاداتش انسان شریفی ست که مثل سایه ی

 

 

 

درختان در تابستان سخاوتمند و کریم است .

 

 

 پدرم با بالاترین قند خون ممکن که دارد قلب مرا  ذره ذره آب می کند از اندوه

 

 

 

سعی می کند قرص هایش را به وقت بخورد انسولینش را با غم و بی حوصله گی اما

 

 

 دقیق بزند . تا دیر وقت کار کند و پول برای دانشگاه و سربازی ی  پسرهایش بفرستد

 

 

 به شماره حساب های طولانی . دراز بکشد روی راحتی دستش را بگذارد روی پیشانی اش

 

 

 اخبار نگاه کند روزنامه بخواند فیلم های خارجی ببیند . 

 

 

 زیر چشمی و با عشق به چهاردست و پا کردن و دویدن نوه هایش نگاه کند و به زیبایی

 

 

 

و آرامش مادرم که مثل آفتاب تمامی ندارد  . خیلی وقتها  فکر می کنم

 

 

 من و او شاید  تنها در دو چیز با هم مشترک هستیم زیاد چای خوردن و تنهایی !

 

 

 

پانوشت :

 

 

 

 تولد علی علیه السلام است .روز پدر است. دستم خالی تر از همیشه است .خوب است که  پدرم در

 

 

اینترنت گاه اخبار جهان را می خواند و نه وبلاگ های ادبی را و این ساعت  دیر وقت نوشتنم را

 

 

که پائین صفحه ثبت می شود نمی بیند ! با این همه اما این شعر برای  اوست  که دوستش

 

 

 

  دارم با مهربانی ها و خسته گی هایش ..

 

 

 

 

 

 

مهر ، آبان ، غروب آذر ریخت در سکوت مداوم تو پرم

 

 

از کجای جهان؟ برایت کاش می شد از نو تنی جوان بخرم!

 

 

مثل عکست که توی سربازی با کلاه و تفنگ می خندی

 

 

کاش می شد به روزهایی خوش ، دور از این خسته جانی ات ببرم

 

 

در تراس جدید این خانه پشت عینک همیشه غمگینی

 

 

اصلا اینجا نشد که در بزنی شاد باشی به آسمان بپرم

 

...

 

دردش از سینه ام نمی افتد ، درد دارد ولی نمی گوید

 

 

... نان گرفتم بگیر از دستم کیف سنگین زندگی کمرم !

 

 

هر شب آهسته می کشم بر چشم عطر اندوه را و می بوسم

 

 

از خدا تکه ای که جا مانده است در کت مهربانی  ی پدرم

 

 

                                                        

                                                        "عاطفه رنگ آمیز طوسی "

                              

 

نوشته شده در شنبه چهارم خرداد 1392ساعت 1:33 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

 

 ازت دورم اما دلم روشنه  ...

 

 

                                  " محمد کاظمی "

 

 

 

 

   ...  و خستگی به اتاقی فقیر وارد شد

 

  سلام کرد به ما خواب های از هم دور

 

 زمان به فکر گذشتن نبود جا خوش کرد !

 

  کدر شدیم شبیه دو استکان  بلور

 

 

 

 

که عطر کوهی  ی نعنا پرید از سرمان

 

که طعم کهنه گی  ی بد گرفت قندان را

 

گذاشتیم بماند کنار ما ده سال

 

چقدر ساده گرفتیم رنج مهمان را !

 

 

 

 

چقدر  حوصله کردیم تا خودش برود

 

چقدر از سر و روی اثاث مان  بارید !

 

خدای خوب جهان هم حواس پرتی داشت !

 

و حال ما که شکستیم را نمی پرسید

 

.

.

.

 

 

تو خواستی که عوض شد اتاقمان با نور

 

تو خواستی که نخواهم به مرگ برگردم !

 

تو خواستی که خدا منصفانه فکر کند

 

برای او و تو جوشانده ی گل آوردم

 

 

 

 

قرار شد که به هر یاء س پشت پا بزنیم

 

نخواه باز به این سرنوشت فکر کنیم

 

به صبح های هم آغوشی ی پس از اندوه

 

قرار شد که به  "اردیبهشت "  فکر کنیم  .

 

 

 

                                                                 "عاطفه رنگ آمیز طوسی "

                                                                                                                

 

 

 

 

نوشته شده در یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1392ساعت 9:58 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

دنیا به قاعده زیبا بو د !

 

 

 

 

 

خوبی  ی در تعلیق ماندن های دراز مدت در این است که کم کم به همه چیز

 

 

 بی تفاوت می شوی . بی تفاوتی در جهانی که اکثر  آدم ها تفاوت های همدیگر را

 

 

 عیب و علت می دانند  یک جور نعمت است شاید !

 

 

 من این روزها از این نعمت سرشارم !

 

 

 بی تفاوتی محضی در رگهایم جریان پیدا کرده که حالم نه خوب است و نه بد !

 

 

 صرفا هستم ! سنگین و ساکت مثل این کتابخانه ی پر از کتاب پیش رویم

 

 

  مثل عکس های کوچک  سیاه سفید   ولادمیرو ویرجینیا

 

 

   کافکا و سیلویا و بوگارت و حسین پناهی و شهریار و

 

 

شکیبایی  ، هدایت و فروغ که کنار هم چسبانده ام شان توی قفسه ی پائینی اش

 

 

 و یک جور پوستر  مرگباری شده است برای خودش  ! 

 

 

   مادر هر وقت می آید خانه ام دنبال گوشه ی دنجی می گردد برای نمازخواندن

 

 

 اما تا سجاده اش را پهن می کند کفری می شود و از این اتاق می رود بیرون

 

 

 و می گوید این عکس ها را جمع کن !

 

 

 

رو به قبله ان خوبیت نداره وقت نماز چشم آدم به عکس بیفته اشکال داره . توی

 

 

دلم می گویم اینها مرده هستند و رو به قبله خوابیده اند و کاری به کسی ندارند .

 

 

این پوستر را دوست دارم همان قدر که مزه ی گس خرمالو را .

 

 

  این نگاه های متفاوت بی تفاوت به زندگی را نگاه می کنم و فکر می کنم دنیا

 

 

 با این همه قلب کوبنده ای که آمده و رفته است چه کارها که نکرده !

 

 

فکر می کنم چقدر طول می کشد یک جوانه از زیر تخته سنگی که لایه لایه ست

 

 

 

  بیرون بیاید و تفاوت آفتاب را از نموری و تاریکی شنها احساس کند ؟

 

 

 این جوانه  ی سبز ،  توی عکس کوچکی ست کنارهمین پوسترم که در ظاهر

 

 

هیچ ربطی به این همه چشم های غمگین با عینک و بی عینک ندارد

 

 

 اما من می دانم که ربط دارد . من همه ی اشیا ء اطرافم را به هم ربط داده ام

 

 

 یعنی اشیا ء  وقتی کنار هم زندگی می کنند خودشان خودشان

 

 

را به هم مربوط می کنند . اشیا ء که مثل آدمها نیستند که گاهی هیچ چیز را

 

 

 به خودشان مربوط نمی دانند حتی چاقوهایی که هنوز دست هایشان از آن خونی ست را !

 

 

  حتی زخم زبان هایی که به کسی می زنند را !

 

 

من خیلی وقت است فهمیده ام که همه ی اشیا ء ازبعضی از  آدم ها مهربان ترند !

 

 

 پتوها مواظب درد شانه های منند وقتی مثل جنین تنهایی در خودم فشرده هستم

 

 

 استکان ها به فکر در بردن خستگی منند

 

 

 مدادها سعی می کنند نگذارند تمام بشوم

 

 

شیشه های عطر کاری می کنند که مرا عمیق تر  نفس می کشی  و بوی من را

 

 

 به حافظه ی عزیزت می سپاری و خوشبخت می شوم.

 

 

کفش ها با من راه می آیند و چراغ مطالعه با گردن  کج حواسش به ساعت هست

 

 

 که نیمه شب را نشان می دهد با سایه ی من روی دیوار که دستهای دلتنگم

 

 

را زیر سرم گذاشته ام و کتابی که متاسفانه یا خوشبختانه !

 

 

 

در صفحه ی 92 باز است را  روی صورتم ! 

 

 

 

 

دنیا به قاعده زیبا بود

 

ما توی عکس بد افتادیم !

 

دانای کل روایت دید

 

تقویم را به تو پس دادیم

 

 

 

 

از دختری که کتک می خورد

 

تا این زنی که نمی خندد

 

فرقی نمی کند این بازی

 

در را به روی تو می بندد

 

 

 

... دستی بزرگتر از تردید

 

 دور از تمام گشایش ها

 

کم کم تو خسته تری از مرگ

 

از حمل پوچی ی  خواهش ها

 

 

 

باید به فکر کسی باشی

 

با حس ِ خوب ِ نخواهد رفت !

 

باید که عکس بیندازی

 

با این پرنده که  آمد ، رفت !

 

 

 

 

                               " عاطفه رنگ آمیز طوسی "

 

 

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1392ساعت 0:50 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

  توو  قلبم  تو رو دارم اگه خونه به دوشم

 

 

 

                                                                                                   

 

 

 

 

 

 

 رودخانه

 

 

  جریانی ست که

 

 

  ازعشقبازی ماهی ها می گذرد

 

 

 

 خودش را

 

 

  می اندازد  از بلندی ها

 

 

 بی آنکه بترسد !

 

 

 

                "    عاطفه رنگ آمیز طوسی  "

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه نوزدهم فروردین 1392ساعت 16:54 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

" بهار با هیجانی شگفت آمد و برد

 

 

تو را به سیر درختان گل مرا از یاد "

 

 

 

                                                                 محمد سعید شاد  "

 

 

 

 

 

تن داده ام به نازکی ی پیرهن تری

 

با دکمه های باز مرا راه می بری

 

دور همین اتاق که یک خواب کوچک است

 

سر گیجه ای قشنگ ، هم آغوش یک پری

 

که چشم های قهوه ای مه گرفته اش

 

جا مانده بر خطوط غم انگیز پیکری

 

"سعدی " تو را ندیده مرا درک می کند

 

" کز هر چه در خیال من آمد نکوتری "

 .

 .

 .

 

دنیا به من رسید زمانی که دیر بود

 

دنیا به من رسید در این دور آخری

 

 

                                        " عاطفه رنگ آمیزطوسی "

 

 

 

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم اسفند 1391ساعت 21:7 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

"صبا "به لطف بگو آن غزال رعنا را ...

 

 

 

 

خرداد گیج ، بوی کسالت هوای منگ

 

 

یک رختخواب چرک ، سرم ، نسخه ، خون سرنگ

 

 

دیوارها که پر شده از قاب عکس از

 

 

... لبخند بچه های غریبه ولی قشنگ

 

 

انگشتهای بی رمقم لمس می کنند

 

 

وهم جنین مضطربی را و بی درنگ

 

 

سر می خورند روی دو تا پلک خیس و داغ

 

 

لطفا تکان بخور و بمان ! زنده ای بجنگ

 

 

... با زندگی که سهم تو از هستی من است

 

 

با یاس های پوچ که روح مرا بچنگ

 

 

آورده اند مثل شیاطین لعنتی

 

 

بگذار مادرت بشوم ، آینه نه سنگ

 

 

***

 

 

تصویر های درهم و بر هم ، اتاق سبز

 

 

از بطن من جدا شده ای من دلم چه تنگ ...

 

 

نه ! خواب دید ه ام و تو اینجا کنار من

 

 

هی شیر می خوری و نفس می کشی قشنگ

 

 

                                                           "عاطفه رنگ آمیز "

 

 

 

 

[url=http://www.irfreeup.com/uploads/1361424636841.jpg][img]http://www.irfreeup.com/uploads/thumbs/1361424636841.jpg[/img][/url]

 

 

 

 

چهار سال پیش وقتی دیوان حافظ را باز کردم تا برایت اسم انتخاب کنم آمد : صبا به لطف بگو آن غزال

 

رعنا را ...

 

 

فکر کردم تو غزالی ؟  نه ! دلم نخواست غزال باشی و هی سر به کوه و کمر ها بگذاری و مرا

 

 

  تنها .فکر کردم تو رعنایی ؟ نه ! دلم نخواست رعنا باشی و  هی حواس همه را پرت زیبایی و زنانگی

 

 

  ات کنی تا دلت !  فکر کردم تو  "صبایی " به همان خوش خبری و رهایی باد دل انگیز و مهربان صبا

 

 

  که هر صبح می وزد تا گلهای بسیاری را برویاند . تو داشتی می آمدی تا در من حس دیگری را  

 

 

برویانی حسی که به وحشتم انداخته بود و ساعتهای طولانی با انگشتهایم دنبال خطوط تنت می گشتم  

 

 

روی تنم که خانه ات شده بود . می ترسیدم و مهربان شده بودم با همه مردمی که به زنی پا به ماه با

 

 

 احترام نگاه می کردند و راننده هایی که قبل از همه  مسافرها در خیابان های برفی اسفند ۸۷ سوارم

 

 

می کردند تا تو سرما نخوری . من توی دلم می گفتم دخترم باد است باد که از چیزی نمی ترسد باد

 

 

که به من سر می زند حتی اگر پیر شوم و از هم دور بمانیم می آید و صورتم را نوازش می کند و

 

 

شعرهایم را ورق می زند و بوی خوش همه درختها و رودخانه های سر راهش را برایم هدیه می آورد .

 .

 .

 .

بعد،  اذان ظهر سوم اسفند بود که بیهوشی تمام جانم را از همه چیز خالی کرد بعد با گریه ی

 

 

   بلندی چشم باز کردم و از پرستار می پرسیدم بگو که بچه ام نمرده ! بگو ! آخر چند بار دکترها 

 

 

گفته  بودند شاید ... شاید تو ... اما تو زنده مانده بودی که من زنده بمانم و چند لحظه بعد آوردند تو را

 

 

تقلا کردم که پیشانی ات را ببوسم و نام مرا بر پیشانی تو نوشته بودند با این که هیچ گاه با این نام

 

 

مهربان نبودم اما آن روز برای اول بار مادرانه نامم را بر پیشانی تو بوسیدم و مهربان شدم با خودم

 

 

که از اسبی رم کرده و چموش بدل به پرنده ای شده بودم که می توانست کودکی را زیر بال هایش

 

 

آرام کند . تو چهار سال تمام است صبای لطیف و زیبایی هستی که با شیطنت ها و گنجشککان

 

 

شیرین زبان حرفهایت جانم را با همه ی دیوانه خویی ها و نا آرامی هایش آرام می کنی وقتی

 

 

دارم چیزی می نویسم چیزی می خوانم برایت صبحانه آماده می کنم یا قصه می گویم شبها که می

 

 

خواهی بخوابی و یک دفعه دستها ی کوچکت را دور گردنم حلقه می کنی آرام می شوم و

 

 

سر انگشتهای همیشه رنگی ات را می بوسم که نقاشی های بسیاری را می کشند که من را

 

 

با  ستاره ای  روی موهایم با گلی در دستم با لبخندی روی لبهایم نشان می دهند . دخترم تو زندگی

 

 

 راجور دیگری می بینی و من خوشحالم که تو فکر می کنی زندگی خیلی زیباست  . دیشب

 

 

پرسیدم صبا آرزوت چیه ؟ گفتی : "دلم می خواد یه ماه کج باشم ! " و با انگشتت حالت ماه نیمه را

 

 

نشان دادی و گفتی : " اینطوری " من آرزو کردم اما تو ماه کاملی بشوی ماهی که آسمان

 

 

دلهای بسیاری را روشن کند با چشم های همیشه براق و امیدوارش. حالا که می نویسم با کیک قرمزت

 

 

رفته ای مهد و موهایت را دو گوشی بستم و گفتم تولدت مبارک گیس گلابتون گفتی: "تو مامان خوبه

 

 

 منی !"  اینقد دوست دارم می گی گلابتون  ! کاش  مادر خوبی  باشم دخترکم کاش .مادر بودن سخت

 

 

ترین کار جهان است وقتی من پیش از تو  تنها عاطفه ی رنگ آمیز بودم !

 

 

  "جای مهتاب به تاریکی شب هام تو بتاب "

 

 

[url=http://www.irfreeup.com/uploads/1361425572731.jpg][img]http://www.irfreeup.com/uploads/thumbs/1361425572731.jpg[/img][/url]

 

 

    "من فدای تو  به جای همه گلها تو بخند ... "

 

 

[url=http://www.irfreeup.com/uploads/1361426192381.jpg][img]http://www.irfreeup.com/uploads/thumbs/1361426192381.jpg[/img][/url]

 

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه سوم اسفند 1391ساعت 9:29 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

از من جز این دو دیده ی اشک آلود

 

 

 

دیگر چه مانده است که بستانی ؟

 

 

 

 ای شعر ای الهه ی  خون آشام

 

 

 

  دیگر بس است این همه قربانی .

 

 

 

                                         "  فروغ فرخزاد که همین امروز مرد ! "

 

 

  tavalodi%20dgr%20 %20frogh%20farrokhzad%20 %20AloneBoy.com دانلود دکلمه “تولدی دیگر” فروغ فرخ زاد

 

 

 

 

نامه به "زنی تنها" در گورستان "ظهیر الدوله "

 

 

 

 

 نوشتن برای کسی که واقعا مثل هیچ کس نیست آسان ترین کار دنیا نیست اما

 

 

تسلی بخش ترین حروف چینی دنیاست . امروز ۲۴ بهمن است و حتی صبح

 

 

عاشقانه ای که پشت سر گذاشتم  حواسم را از یاد آن مرگ هم خوب و هم بد تو پرت نکرد !

 

 

 مرگ تو خوب بود چون فکر می کنم باید داغی مثل تو بر دل شعر و

 

 

عشق می ماند تا جاودانه تر از جاودانگی معمول بقیه می شدی و  حیف تو بود با دنیایی که

 

 

این همه ناتوان است در درک شورمندی و با زیستن آمیختگی ! آدمی مثل تو و با مختصات

 

 

روحی و حسی تو ، بمانی و گلاویز شوی . و مرگ تو بد بود و مرگ تو بد است چرا که ما یک

 

 

چنین روحی را !  یک چنین شوری را  ! یک چنین عشقی را !  یک چنین زنی را ! یک چنین

 

 

شعری را !  یک چنین فروغی را  ! از دست دادیم و با گودال های خودمان تنها ماندیم و

 

 

ماندگی گرفتیم ازاینگونه ماندن با خودمان وبا شعر .من کجای این نامه گریه کنم ؟

 

 

 کجای این نامه داد بکشم و "گیس دختر سید جواد را " که باز کسی نگوید زن ها ی شاعر

 

 

 همه  تان فروغ زده هستید ؟ ! همه تان می خواهید فروغ شوید ! همه تان ... مگر کم شنیده ام در

 

 

 هر جلسه ی روشنفکر و تاریک فکر و تاریک و روشن فکری ! هر آقای شاعری بر خاسته است

 

 

 و بعد از شعر زنی حتی اگر شعرش درباره ی روز درختکاری! و چقدر هوا خوب است ! و اینها

 

 

هم که بوده است گفته است : به نام خدا  ! شعرتون بوی فروغ می داد  ! اصلا گفتن این

 

 

جمله مثل نماز اول وقت خواندن مذهبی ها برای عده ای آن چنان جا افتاده است که بی هیچ

 

 

 برو برگردی اجرایش می کنند ولو با تیمم و اشاره  خواندن  و بر زبان آوردن ! من نمی فهمم

 

 

چه کسی این بوی شعر تو را کشف کرد ؟  من نتوانستم همه ی این سالها نتوانستم درک

 

 

کنم چرا مشترکات عاطفی و دردمندی و زنانگی تو  با سایر زن ها این چکش بزرگی شده است که

 

 

دائما میخ می کوبد بر اعصاب شعر ؟ هر زن شاعری هر چقدر هم  که تو را دوست داشته باشد

 

 

 و با تو هم ذات پنداری کند اگر خودش را هم بکشد نمی تواند حتی از تو تقلید کند

 

 

به خاطر اینکه شعر تو زبان خودت را دارد و هر آدمی حتی مقلد ترین آدمها در هر حیطه ای

 

 

صدا و زبان خودشان را دارند دلم می خواهد به بعضی از این دوستان بگویم به خدا وقتی شما

 

 

 در وصف معشوقتان یا مخاطب ذهنی تان یا در باره ی هر چیزی که دوست دارید و مطلوبتان است و

 

 

حس شعر را در شما بر انگیخته شعر می گویید لا اقل من یکی که فی الفور فکر نمی کنم

 

 

می خواسته اید  ادای سعدی را در بیاورید یا شهریار را یا مثلا هر عاشقانه سرای دیگری را

 

 

 . من و خیلی های دیگر فکر می کنیم شما هم مثل هر آدم ذی حیات دیگری

 

 

 مثلا عشق را به اندازه ی استطاعت روحی خودتان تجربه کرده اید لابد در مثال ظاهری زلف و ابروی

 

 

زنی را به عمرتان دیده اید که درباره اش با زبانی نزدیک به زبان سعدی و یا ... حرف می زنید .

 

 

نهایتا زن زن است با مصادیق تعریف شده ی زیبایی هایش و مگر فرم ابروی یک زن بر چند

 

 

حالت می توان باشد ؟ البته  ( کاری به مدل های من در آوردی امروز اش ندارم که کمانی واقعی

 

 

 نیست تا عاشق صادقی را هلاک کند  ! )

 

 

 شما هم کسی را از دست داده اید شما هم خاطراتی داشته و خواهید داشت شما هم تنهایی

 

 

و با هم بودن را تجربه کرده اید شما هم کسی را بوسیده اید با کسی هماغوشی کرده اید

 

 

شما هم دلتان تنگ شده است شما هم سفر رفته اید و ... و شعر شما هر چقدر هم ایده آل

 

 

و معنا گرایانه باشد حاصل زیست شما هم به عنوان یک موجود زنده و دارای عقل و قلب هست

 

 

 و هر چقدر شما درباره ی موضوعی مشترک با موضوعی که شاعری در گذشته درباره ی آن

 

 

  شعر گقته یا در آینده شعر خواهد گفت هم انتخاب باشید دلیل بر قحطی آمدن در موضوع  !

 

 

و یا خود را با کسی متفق النظر نشان دادنتان نمی تواند باشد  . اگر چه من منکر کپی برداری های

 

 

 عده ای که کارشان واقعا شعر نیست و دغدغه شان واقعا ادبیات نیست ، نمی شوم .

 

 

من دارم درباره ی شاعران حرفه ای و کسانی که خودشان حرفی برای گفتن دارند حرف می زنم

 

 

.کسانی که ممکن است مثل خوشنویس ها گاهی خط شان از روی اردات و یا

 

 

 

تاثیر پذیری های دراز مدت ملهم از خط استادانشان باشد آن هم در

 

 

مقطعی و نه برای همیشه و وقتی که به خط و سبک خودشان دست پیدا می کنند . 

 

 

 نازنین !   تو به مرگت زیر آن خاک سرد پذیرنده که اشارتی ست به آرامش ادامه بده

 

 

 تو هر روز با تولدی دیگر در میان ما زندگی می کنی و آدمهای

 

 

زیادی دوستت دارند فروغ خانم فرخزاد .

 

 

 من نتوانستم آن چه را که دلم می خواست و سالهاست که دلم می خواهد برای فروغ بنویسم

 

 

 را در این نوشته  بیاورم .

 

 

 شاید چون به شدت غمگینم اما نه به این خاطر که

 

 

 در رسانه ها و محافل رسمی و اداری هرگز نامی از  فروغ و سالمرگ فروغ به

 

 

میان نمی آید که فروغ اگر زنده هم بود آنقدر آزاد منش بود که همه ی حرافان و بد گویان پیش رو

 

 

 و پشت سرش را وقعی ننهد و دو دستی بچسبد به شعر و عشق و زندگی

 

 

  بلکه به خاطر این غمگینم که فروغ  ۴۶ سال  پیش مثل امروز از دنیای خواب ما رفت

 

 

 و ما هنوز نتوانستیم جز آنالیز کردن حال و احوال فردی اش و مسائل شخصی اش که هیچ فرقی با

 

 

 دیگران در وضعیت مشابه و ضعیتی که او در آن قرار گرفته بود نداشت و ندارد ، حرف دیگری بزنیم

 

 

که در شان وندازه اش  و تلاشی که کرد باشد.

 

 

و خوب می دانم که  این چیز جدیدی نیست وقتی منی که شاعر بی داعیه و دور افتاده ای در مشهد

 

 

شهرستان ! هستم زندگی شخصی و چهارتا عکس و رفیق و نوشته ی این طرف و آن طرفم و

 

 

 اینکه مخاطب شعرم آیا بعضی وقتها شخصیت حقیقی ست ! حقوقی ست !

 

 

هنرمند است یا زرگری سر کو چه ی مان  !!!! یا شخصیتی وهم گونه دارد ! برای

 

 

دیگران (حتی گاه دوستان هم جنسم !) مهم تر است از خودم و از کلماتم که چه به درد روزگار بخورد

 

 

 چه نخورد بلاخره  حاصل برداشت یک آدم است از زندگی و عشق و مرگ و بودن و همه ی چیزهای

 

 

   دیگری که هست ، چه کار می شود کرد  و چه توقعی می توان داشت که تمامی نداردسنگینی این

 

 

نگاه ها و حرف و حدیث ها آن هم بعد از اینکه ۴۲ سال گذشته است

 

 

 از مرگ کسی که جرمش این بود که زن بود و شعر گفت  ! همین ! آن هم  وقتی  

 

 

 زن ها مثل الان هنوز شعر نمی گفتند یا اگر می گفتندآشکار نمی کردند .

 

 

آن وقتها  که اینطوری نبود که  ! مثل الان بعضی از این دختر بچه های واقعا دبیرستانی ! !

 

 

همه اتومات ! وبلاگ شعر نداشتند  و  در فیسبوک ، شعر هایشان را !!!

 

 

با عکس های نیمه عریان شان به نمایش  و  گاهی حتی  به مزایده نمی گذاشتند که !

 

 

 و جانم به فدایت های شان را برای این شاعر و آن شاعر نمی فرستادند  که  ! و جلسات شعر

 

 

 خصوصی چند منظوره بر پا نمی کردند  که ! و این بوی خاص مثلا روشنفکری ! نفس ادبیات بی تقصیر 

 

 

 را تنگ نمی کرد   که ! نفس ادبیات جور دیگری تنگ بود اما این همه مسلول نبود !

 

 

 

 باور کنید یا نه غرضم سنگ فروغ را به سینه زدن نبود ! که فروغ به قولی

 

 

دو روز دیگر یعنی ۲۶ بهمن ماه بعد از آنکه دور روز از مرگش گذشته بود به خاک سپرده شد

 

 

و سنگش روی سینه اش هست و من رفته ام "ظهیر الدوله" آن سنگ را دیده ام که ...

 

 

 بگذریم غرضم آن چه افتد و دانی بود .

 

 

 

 

از    اینجا    صدایش را با هم بشنویم که گفت : تنها صداست که می ماند و ماند .

 

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1391ساعت 8:37 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

 

به خاطر کاری که نکردم افتادم زندون  !

 

 

به خاطر آدمی که نکشتم مردم !

 

 

                                پژمان بازغی / فیلم خیابان یک طرفه

 

 

 

 

 

 

 دارم فرار می کنم از این شهر

 

 از این بلوغ دیر از این ... این زن !

 

 سرکوب یک غریزه ی بی طاقت

 

 بر پله های خونی راه آهن

 

 

 

 در تخت بد قواره ی این کوپه

 

 خوابم نمی برد تو نخوابیدی

 

 آن از شبم که ماه شدی این از

 

 ... از پنج و نیم صبح که تابیدی !

 

 

 

 صبحانه می خوریم کمی با هم

 

 در میزهای چوبی فرسوده

 

 در این قطار، مرگ بدی جاری ست

 

 این عکس ها جوانی مان بوده

 

 

 

 پرتاب سنگ های هراس آور

 

  از شیشه های دودی واگن ها

 

 می ترسم از جدا شدن از دوری

 

 می ترسم از سفر بروم تنها

 

 

 

 از تونلی که گم شده در وحشت

 

 بیرون نیامدم و زمان چرخید

 

 پائیز ، در قطار به مقصد رفت

 

 با ریل های نا تنی امید

 

 

 

هر چند از تمام جهان دوریم

 

آن قدر دور ... دور ... که مهتاب است

 

حالا پیاده می شوی آهسته

 

با عکس من که در چمدان خواب است .

 

 

 

                                         " عاطفه رنگ آمیز طوسی "

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه هجدهم بهمن 1391ساعت 23:25 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

 

 

تطاولی که تو کردی به دوستی بامن

 

من آن به دشمن خونخوار خویش نپسندم !

 

                                                        (سعدی علیه الرحمه )

 

 

 

 

 

باشد غریبه باش و خودت را جدا بگیر

 

سرباز ؟ دل ؟ نه ! زندگی ام را بیا بگیر

 

از این قمار مضحک بی وقت خسته ام

 

نم نم ببار و تشنگی ام را فرا بگیر

 

آئینه ای برای شکستن نداشتم

 

این سنگ آخر است ، بزن ! بی صدا بگیر

 

... از روح من تلاطم ناگاه عشق را

 

آرامش دو بال مرا از خدا بگیر

 

حالا دو هفته است فقط گریه می کنم

 

از کولیان شهر برایم دعا بگیر !

 

***

 

من زیر شال ترمه تنم غرق خون و شعر

 

پیراهن سپید بپوش و عزا بگیر !

 

 

                                               (عاطفه رنگ آمیز طوسی )

 

 

 

تطاولی که تو کردی ... 

 

 را با صدای استاد "محمد رضا شجریان"  از  اینجا دانلود کنید

 

 

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه دوم بهمن 1391ساعت 19:43 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

 سرما سیاه کرده دو پای مرا و عشق

 

 حالا اجازه داده کنارت بایستم !

 

                                            ( رنگ آمیز )

 

 

 

 

 

وامی شود به لمس تنت دکمه های ماه

 

دارم سقوط می کنم از هرچه پرتگاه

 

در بهت دستهای تو گنجشک کوچکی

 

که خیس طعنه های ... تو از ابرها بخواه

 

... با چترهای پاره کمی مهربان شوند

 

با سایه های خونی ذهن بزرگراه

 

هی ذره ذره نور و غزل جان گرفته از

 

هذیان بوسه های تو غمگین ترین گیاه

.

.

.

حالا دو کیف دستی گیجیم در قطار

 

صد سال بعد خاطره هایی که آه ... آه !

 

 

                                                    (عاطفه رنگ آمیز طوسی )

                                          

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم دی 1391ساعت 8:14 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

 

 

 

 

من دوست دارم از تو بگویم را

 

                                        (یدا... رویایی)

 

 

 

 

 

 

 

از ماجرای آمدنت گفتم

 

با شمع های کوچک  پاتختی

 

گاهی بدون آن که بفهمی سخت

 

چسبیده ای به عشق ، به خوشبختی

 

 

 

اشیاء خرده ریز کمد خوابند

 

با خاطرات دوری ما از هم

 

جز شیشه های عطر که می پرد

 

خوابی ملایم از سرشان کم کم

 

 

 

در روزهای برفی بهمن ماه

 

باید به فکر دیدن من باشی

 

آرایشی ملیح کنم ... گفتی :

 

خوب است رنگ ساده ی زن باشی !

 

 

 

...با حلقه های مشکی موهایت

 

بر شانه های ترمه و پیشانی

 

با گوشواره های طلا ! خوش نقش !

 

با کفش های مخمل مهمانی

 

 

 

همراه بوسه های تو خواهم شد

 

وقتی غنیمت است که رویا نیست !

 

می ترسم از کنار تو برگردم

 

آخر جهان شبیه تو زیبا نیست

 

 

                                         " عاطفه رنگ آمیز طوسی "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                          

 

 

 " مادام که ما را فردایی نیست

 

 

چرا روزگار عشقمان را زندگی نکنیم ؟

 

 

به تمام ترین آن

 

 

تنها در یک روز "

 

 

 

                      ( غاده السمان )

 

 

  

 

                           

  

نوشته شده در شنبه بیست و سوم دی 1391ساعت 13:37 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

این یادداشت مهربانانه را  دوست خوب نویسنده ام

 

 "مریم حسینیان" عزیز در مهرماه  سال گذشته برای

 

 مجموعه ی " از روزهای نیستی وباران ... "

 

نوشته بود .با سپاس از او 

 

 و اینکه : " هر کجا هست خدایا به سلامت دارش "

 

 

      

 

 

طعم شیرین اندوه

 

 

 

 

 

خیلی سخت است بخواهی درباره ی کتابی بنویسی که شاعرش را به اندازه ی گستردگی میان

 

 دستهایت دوست داری. از روزهای نیستی و باران ...مجموعه شعری پر از غزل های دوست داشتنی

 

 است که " عاطفه رنگ آمیز" این روزهایی که هست و باران هم نمی بارد به اهالی شعر هدیه داده

 

 است. درباره ی عاطفه نوشتن را دوست دارم. اینکه بنویسم شاعری این شعرها را سروده که وقتی

 

 مریض می شوی برایت با آژانس، گل و نسکافه و کتاب می فرستد. وقتی داری خیلی جدی به برنامه

 

 ریزی های کاری ات فکر می کنی و وسط جلسه ای مهم هستی، در اتاقت را باز می کند و بدون حرف

 

 دنبال خودکار و کاغذ سفید می گردد و یادداشتی را برایت می نویسد و می گذارد زیر شیشه ی میزت

 

و بعد پیامک می فرستد که: مراقب مریم باشی و روحش و انگشتانش...

 

 

"از روزهای نیستی و باران" شکوه اندوه زنی تنهاست که فنجانی چای برای خودش ریخته و به

 

سوت قطار گوش می دهد. او باید اندوهگین باشد چرا که دنیای او روی پاشنه ی بدقلقی ها

 

و اشک ها و لبخندهای کمرنگ چرخیده است.

 

 

یک گرگ در لباس... یکی بود یا نبود؟

آن سو تویی که پاک تری از هزار رود

با ماهیان قرمز خوشبخت در گلو

این سو منم که خسته ام از گنبد کبود

 

 

دنیایی که عاطفه در شعرهایش می سازد همان تفاوت اصلی شعر و داستان است.

 

به گمانم شعر باید در لحظه خلق شود پس از انقباض طولانی روح و داستان به زمان نیاز دارد

 

برای پاک کردن رنگ عمیق واقعیت. غزل هایی که " از روزهای نیستی و باران" روییده اند،

 

فقط لمس روحی شاعرانه یا همذات پنداری با تنهایی و اندوهی زنانه نیست.

 

درک دخالت اشیاء در اتاقی سرد و جزئیات پیاده رویی شلوغ و نقش پررنگ محیط اطراف شاعر،

 

 اتفاق خوشایندی ست در دنیای ادبیات. اتفاقی رئالیستی که می تواند وزنه ی سنگینی را

 

 در ذهن مخاطب جا به جا کند و سبب شود، اندوه، مانند دختر باشکوه روی جلد، لباسی بلند

 

و سیاه بپوشد و بخرامد میان کلمات.

 

 

لخ لخ کفش های صبحی زود، عصرهای شلوغ در به دری

میز صبحانه چای یخ کرده، کنج یک کافه شام یک نفری

 

و یا

 

از هم جدا، شبیه دو تا ریل در به در

داریم می رویم عزیزم، کجا؟ سفر

دلواپسم نباش به من فکر کن ولی

می شد دو تا بلیت دو تا صندلی اگر...

 

 

"عاطفه رنگ آمیز" تازه واردی در دنیای شعر نیست. کشف استعداد هم نیست.

 

او سالهاست که کشف شده و رفته و آمده است و حالا گرد این سال ها را نشانده

 

در عطر کتابش. "از روزهای نیستی و باران" مجموعه ای شجاعانه است برای یک زن

 

که نمی ترسد از اندوه ،از علامت سئوال ها و ریتم عجیب شعرهایی که

 

 دست اندازهایی هم دارند:

 

 

بیزارم از رسیدن فروردین ، از روزهای نیستی و باران...

وراج های سرزده ی فامیل، در مبل های راحتی مهمان

بیزارم از دو ماهی مجبورند در تنگ شیشه ای بکپند آرام

از گربه های حامله ی بدرنگ، با چشم های وق زده شان بر بام

 

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه یازدهم دی 1391ساعت 13:9 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

 

 

 

با چون منی به غیر محبت روا نبود

                                        

                                                                                                                    (شهریار)

 

 

 

امروز تمامی ندارد این برف

 

مثل حرفهای روزانه ی زن ها

 

وقتی از کسی یا چیزی دلشان پر است  !

 

ریز ریز می بارد

 

و همه ی جزئیات را جور دیگری نشان می دهد !

 

 

                                                              

                                                           " عاطفه رنگ آمیز طوسی "

 

 

نوشته شده در جمعه هشتم دی 1391ساعت 19:53 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|

 

 

شکسته دل تر از آن ساغر بلورینم

 

که در میانه ی خارا کنی ز دست رها

 

                                                (خاقانی  )

 

 

با سایه های خسته گلاویزم از بال های بسته گریزانم

 

حسی شبیه لمس فراموشی سر می خورد و رخوت دستانم

 

... کم کم شروع می شود آیا من با ناگهان درد چه خواهم کرد؟

 

بغضی دریده حنجره ام را، آه ! بس کن ! چقدر طعنه ؟ نرنجانم

 

کز کرده اند کنج نفس هایم گنجشک های خیس خیالاتی

 

از پشت آن درخت بیا بیرون ! هی سنگ پشت سنگ نترسانم

 

هر روز تکه ابر غم انگیزی ست هر ثانیه شکنجه گری قهار

 

حدست درست بود نفهمیدم ساعت دو صبح مانده به پایانم

 

من با دروغ های تو خوشبختم ! اما تمام شد همه را گفتی

 

حالا برس به زندگی ات آرام ، من رفته ام و زنده نمی مانم

 

 

                                                                       " عاطفه رنگ آمیز طوسی "

 

 

 

 

 

نوشته شده در شنبه دوم دی 1391ساعت 16:59 توسط عاطفه رنگ آمیز طوسی|


آخرين مطالب
» 
» 
» 
» 
» 
» 
» 
» 
» 
» 
Design By : Pars Skin